مراحل ایمپلنت دندان؛ از جراحی تا نصب روکش + مدت زمان درمان
مقدمه
از دست دادن یک یا چند دندان می تواند علاوه بر تأثیر روی زیبایی لبخند، باعث مشکلاتی مانند اختلال در جویدن، تغییر فرم صورت و فشار بیشتر روی دندان های باقی مانده شود.
یکی از بهترین روش ها برای جایگزینی دندان های از دست رفته، ایمپلنت دندان است که با قرار دادن یک پایه تیتانیومی داخل استخوان فک، عملکردی مشابه ریشه دندان طبیعی ایجاد می‌کند.
اما بسیاری از افراد قبل از انجام این درمان، درباره روند آن سؤال دارند؛ اینکه ایمپلنت چگونه انجام می شود؟
جراحی ایمپلنت چند مرحله دارد؟ از زمان کاشت پایه تا نصب روکش نهایی چقدر طول می کشد؟
و آیا همه افراد مراحل یکسانی را طی می کنند؟
به طور کلی، مراحل ایمپلنت دندان شامل بررسی شرایط دهان و فک، تصویربرداری و طراحی طرح درمان، آماده سازی استخوان در صورت نیاز، کاشت پایه ایمپلنت، دوره ترمیم و جوش خوردن ایمپلنت با استخوان، نصب اباتمنت، قالب گیری و در نهایت قرار دادن روکش دائمی است.
مدت زمان درمان ایمپلنت برای همه افراد یکسان نیست و به عواملی مانند تعداد ایمپلنت ها، محل کاشت، میزان تراکم استخوان، سلامت لثه و نیاز به درمان های جانبی مانند پیوند استخوان یا سینوس لیفت بستگی دارد.
برخی بیماران در شرایط مناسب می توانند ایمپلنت فوری انجام دهند، اما در برخی موارد ممکن است روند درمان چند ماه زمان ببرد.
در این مقاله، تمام مراحل کاشت ایمپلنت دندان را از اولین جلسه مشاوره تا نصب روکش نهایی بررسی می کنیم و به سؤالات مهمی مانند طول درمان ایمپلنت، مدت زمان ایمپلنت، تعداد جلسات درمان و تفاوت مراحل ایمپلنت دندان جلو و آسیاب پاسخ خواهیم داد.
مراحل ایمپلنت دندان چگونه انجام میشود؟
مراحل ایمپلنت دندان یک فرآیند برنامه ریزی شده است که با هدف جایگزینی ریشه و تاج دندان از دست رفته انجام می شود.
برخلاف تصور برخی افراد، کاشت ایمپلنت تنها به مرحله جراحی محدود نیست؛ بلکه موفقیت این درمان به مجموعه ای از اقدامات قبل، حین و بعد از جراحی بستگی دارد.
در اولین قدم، دندانپزشک شرایط استخوان فک، سلامت لثه، وضعیت دندان های مجاور و محل قرارگیری ایمپلنت را بررسی می کند.
پس از آن، با استفاده از تصاویر رادیوگرافی و اسکن‌های تخصصی مانند CBCT، بهترین محل برای قرارگیری پایه ایمپلنت مشخص می شود.
در مرحله جراحی، پایه ایمپلنت که معمولاً از جنس تیتانیوم ساخته شده است، داخل استخوان فک قرار می گیرد.
این پایه مانند ریشه مصنوعی دندان عمل می کند و پس از مدتی با استخوان فک یکپارچه میشود.
این فرآیند که به آن جوش خوردن ایمپلنت با استخوان یا استئواینتگریشن گفته می شود، نقش مهمی در استحکام و موفقیت درمان دارد.
پس از تکمیل دوره ترمیم، قطعه ای به نام اباتمنت روی پایه ایمپلنت قرار می گیرد و پس از قالب گیری، روکش اختصاصی ساخته و نصب می شود.
در نهایت، بیمار صاحب دندانی میشود که از نظر ظاهر و عملکرد شباهت زیادی به دندان طبیعی دارد.
مراحل ایمپلنت دندان به ترتیب
| توضیحات | مرحله |
| ارزیابی وضعیت دهان، لثه و استخوان فک | ۱. معاینه و بررسی اولیه |
| انجام CBCT و تعیین محل دقیق کاشت | ۲. تصویربرداری و طراحی درمان |
| کشیدن دندان، پیوند استخوان یا سینوس لیفت در صورت نیاز | ۳. آماده‌سازی فک |
| قرار دادن فیکسچر ایمپلنت داخل استخوان | ۴. جراحی و کاشت پایه ایمپلنت |
| جوش خوردن پایه ایمپلنت با استخوان | ۵. دوره ترمیم |
| قالب‌گیری، ساخت و نصب دندان نهایی | ۶. نصب اباتمنت و روکش |
کاشت ایمپلنت چگونه انجام میشود؟
کاشت ایمپلنت دندان معمولاً با بی حسی موضعی انجام می شود و بیمار در طول جراحی درد قابل توجهی احساس نمی کند.
دندانپزشک پس از آماده‌سازی محل موردنظر، پایه ایمپلنت را با دقت در استخوان فک قرار می دهد.
سپس با گذشت زمان، سلول های استخوانی اطراف ایمپلنت رشد کرده و اتصال محکمی بین ایمپلنت و استخوان ایجاد می کنند.
تفاوت اصلی ایمپلنت با روش هایی مانند بریج این است که پایه ایمپلنت به صورت مستقل داخل استخوان قرار می گیرد و برای نصب آن نیازی به تراشیدن دندان های سالم اطراف نیست.
کاشت ایمپلنت چگونه انجام میشود؟
کاشت ایمپلنت دندان معمولاً با بی حسی موضعی انجام می شود و بیمار در طول جراحی درد قابل توجهی احساس نمی کند.
دندانپزشک پس از آماده سازی محل موردنظر، پایه ایمپلنت را با دقت در استخوان فک قرار می دهد.
سپس با گذشت زمان، سلول های استخوانی اطراف ایمپلنت رشد کرده و اتصال محکمی بین ایمپلنت و استخوان ایجاد می کنند.
تفاوت اصلی ایمپلنت با روش هایی مانند بریج این است که پایه ایمپلنت به صورت مستقل داخل استخوان قرار می گیرد و برای نصب آن نیازی به تراشیدن دندان های سالم اطراف نیست.
قبل از شروع مراحل ایمپلنت دندان چه اقداماتی لازم است؟
قبل از شروع جراحی و کاشت ایمپلنت، دندانپزشک باید شرایط دهان، فک و وضعیت سلامت عمومی بیمار را به طور کامل بررسی کند.
موفقیت ایمپلنت تنها به مهارت جراح یا کیفیت پایه ایمپلنت وابسته نیست؛ بلکه آماده سازی صحیح قبل از درمان نقش مهمی در جلوگیری از عوارض و افزایش طول عمر ایمپلنت دارد.
در این مرحله، هدف اصلی این است که مشخص شود آیا بیمار شرایط مناسب برای دریافت ایمپلنت را دارد یا خیر و چه اقداماتی باید قبل از کاشت پایه انجام شود.
بررسی سلامت دهان و دندان
اولین قدم، معاینه دقیق دهان و دندان ها است. دندانپزشک وضعیت لثه ها، دندان های مجاور، میزان تحلیل استخوان و وجود مشکلاتی مانند عفونت یا بیماری‌های لثه را بررسی می کند.
در صورتی که بیمار دچار التهاب لثه، عفونت دندان یا مشکلات دهانی درمان نشده باشد، ابتدا باید این مشکلات برطرف شوند؛
زیرا وجود عفونت می تواند روند جوش خوردن ایمپلنت با استخوان را مختل کرده و احتمال شکست درمان را افزایش دهد.
تصویربرداری و بررسی استخوان فک
یکی از مهم ترین مراحل قبل از کاشت ایمپلنت، بررسی دقیق استخوان فک است.
برای این کار معمولاً از تصاویر رادیوگرافی و اسکن سه‌بعدی CBCT استفاده می شود.
این تصاویر به دندانپزشک کمک می کنند تا موارد زیر را بررسی کند:
- میزان ارتفاع و ضخامت استخوان فک
- محل دقیق عصب‌ها و ساختارهای حساس
- فاصله مناسب از دندان‌های مجاور
- وضعیت سینوس‌ها در فک بالا
- بهترین زاویه برای قرار دادن پایه ایمپلنت
بر اساس نتایج این بررسی ها، اندازه، قطر و محل دقیق کاشت ایمپلنت مشخص می شود.
بررسی تراکم استخوان فک
برای موفقیت ایمپلنت، استخوان فک باید حجم و تراکم کافی برای نگهداری پایه ایمپلنت داشته باشد.
در برخی افراد، به دلیل از دست دادن طولانی مدت دندان، بیماری های لثه یا ضربه، استخوان فک تحلیل می‌رود.
اگر استخوان کافی وجود نداشته باشد، ممکن است دندانپزشک قبل از کاشت ایمپلنت، درمانهای تکمیلی مانند:
- پیوند استخوان
- بازسازی استخوان فک
- سینوس لیفت در فک بالا
را پیشنهاد دهد.
انجام این مراحل باعث می شود پایه ایمپلنت در شرایط مناسب تری قرار بگیرد و احتمال موفقیت درمان افزایش پیدا کند.
بررسی وضعیت سلامت عمومی بیمار
قبل از شروع ایمپلنت، دندانپزشک درباره سابقه پزشکی، دارو های مصرفی و بیماری های زمینه ای بیمار اطلاعات لازم را دریافت می کند.
برخی شرایط مانند دیابت کنترل‌نشده، مصرف برخی داروها یا مشکلات مربوط به سیستم ایمنی می توانند روی روند ترمیم استخوان و لثه تأثیر بگذارند.
همچنین در این مرحله، درباره مواردی مانند مصرف سیگار، عادات دهانی و مراقبت‌های بعد از جراحی نیز به بیمار توضیحات لازم داده می شود.
طراحی طرح درمان اختصاصی
پس از بررسی تمام اطلاعات، دندانپزشک یک برنامه درمانی متناسب با شرایط بیمار طراحی می کند.
در این طرح مشخص میشود:
- تعداد ایمپلنت‌های مورد نیاز
- نوع و برند ایمپلنت
- نیاز یا عدم نیاز به پیوند استخوان
- زمان‌بندی مراحل درمان
- نوع روکش نهایی
به همین دلیل، مراحل ایمپلنت دندان برای همه افراد دقیقاً یکسان نیست و بر اساس شرایط هر بیمار تنظیم میشود.
مرحله اول: معاینه، تصویربرداری و طراحی طرح درمان
اولین مرحله از مراحل ایمپلنت دندان با بررسی دقیق شرایط بیمار آغاز می شود.
قبل از اینکه پایه ایمپلنت داخل استخوان فک قرار بگیرد، دندانپزشک باید اطلاعات کاملی درباره وضعیت دهان، استخوان فک، لثه ها و محل دندان از دست رفته به دست آورد.
این مرحله نقش بسیار مهمی در موفقیت نهایی درمان دارد؛ زیرا محل قرارگیری ایمپلنت، نوع پایه مورد استفاده و روش جراحی بر اساس همین بررسی ها تعیین می شود.
در واقع، یکی از مهم ترین تفاوت های یک ایمپلنت موفق با یک درمان ناموفق، برنامه ریزی دقیق قبل از جراحی است.
دندانپزشک با بررسی شرایط فک و طراحی یک طرح درمان اختصاصی، احتمال بروز مشکلاتی مانند قرارگیری نامناسب ایمپلنت، آسیب به بافت‌های اطراف یا عدم جوش خوردن صحیح پایه را کاهش می دهد.
معاینه اولیه دندان و لثه
در اولین جلسه، دندانپزشک وضعیت کلی دهان را بررسی می کند. این معاینه شامل بررسی موارد زیر است:
- وضعیت لثه و وجود التهاب یا عفونت
- سلامت دندان های مجاور محل ایمپلنت
- میزان تحلیل استخوان فک
- نحوه قرارگیری دندان ها و ارتباط فک ها
- بررسی فضای کافی برای نصب روکش
اگر در محل موردنظر عفونت، بیماری لثه یا مشکلات دیگری وجود داشته باشد، ابتدا باید این موارد درمان شوند تا شرایط مناسب برای کاشت ایمپلنت فراهم شود.
تصویربرداری سه بعدی و بررسی دقیق فک
پس از معاینه اولیه، معمولاً برای ارزیابی دقیق تر از تصویربرداری استفاده می شود.
یکی از مهم ترین تصاویر در درمان ایمپلنت، CBCT یا تصویربرداری سه بعدی فک است.
برخلاف عکس های معمولی که تنها یک نمای دوبعدی ارائه می‌دهند، CBCT اطلاعات دقیقی درباره ساختار استخوان در اختیار دندانپزشک قرار می دهد.
با استفاده از این تصویر، موارد زیر بررسی می شود:
- ضخامت و ارتفاع استخوان فک
- محل قرارگیری عصب فک پایین
- وضعیت سینوس‌ها در فک بالا
- زاویه مناسب قرارگیری ایمپلنت
- فاصله ایمپلنت از دندان های مجاور
این اطلاعات به دندانپزشک کمک می کند تا جراحی با دقت بیشتری انجام شود.
طراحی طرح درمان ایمپلنت
بعد از بررسی نتایج معاینه و تصاویر، طرح درمان اختصاصی بیمار مشخص می شود.
در این مرحله، دندانپزشک تصمیم می گیرد:
چه تعداد ایمپلنت مورد نیاز است؟
چه نوع و اندازه‌ای از ایمپلنت مناسب است؟
آیا بیمار به پیوند استخوان یا سینوس لیفت نیاز دارد؟
چه زمانی برای جراحی مناسب‌تر است؟
چه نوع روکشی برای بیمار انتخاب شود؟
برای مثال، مراحل ایمپلنت یک دندان جلو ممکن است با ایمپلنت چند دندان آسیاب متفاوت باشد؛
زیرا در ناحیه جلو، علاوه بر عملکرد، زیبایی لثه و فرم لبخند اهمیت بیشتری دارد.
آیا همه افراد قبل از ایمپلنت به عکس CBCT نیاز دارند؟
در بیشتر موارد، انجام تصویربرداری سه بعدی قبل از ایمپلنت توصیه میشود؛
زیرا دندانپزشک باید اطلاعات دقیقی از وضعیت استخوان و ساختارهای حساس اطراف محل کاشت داشته باشد.
البته نوع تصویربرداری مورد نیاز بر اساس شرایط هر بیمار تعیین میشود و ممکن است برای برخی افراد، تصاویر تکمیلی بیشتری لازم باشد.
در پایان این مرحله، بیمار یک برنامه مشخص برای ادامه درمان دارد و دقیقاً مشخص می شود که کاشت ایمپلنت چگونه انجام می شود، چه مراحلی دارد و چه مدت زمانی برای تکمیل درمان نیاز است
مرحله دوم: کشیدن دندان و پیوند استخوان (در صورت نیاز)
پس از انجام معاینات و طراحی طرح درمان، نوبت به آماده سازی محل کاشت ایمپلنت می رسد.
این مرحله برای همه بیماران یکسان نیست؛ برخی افراد به دلیل داشتن استخوان کافی و سلامت مناسب لثه، می توانند مستقیماً وارد مرحله جراحی شوند، اما در برخی دیگر لازم است ابتدا دندان آسیب دیده کشیده شود یا حجم استخوان فک با روش‌هایی مانند پیوند استخوان افزایش یابد.
هدف از این مرحله، ایجاد شرایط ایده‌آل برای قرارگیری پایه ایمپلنت و افزایش احتمال موفقیت درمان در بلندمدت است.
کشیدن دندان آسیب دیده
اگر هنوز ریشه یا بخشی از دندان آسیب دیده در دهان باقی مانده باشد، ابتدا باید با کمترین آسیب به استخوان و بافت های اطراف خارج شود.
امروزه دندانپزشکان تلاش می کنند کشیدن دندان به صورت آتروماتیک (بدون آسیب اضافی به استخوان) انجام شود تا استخوان فک تا حد امکان حفظ شود.
در برخی شرایط، اگر عفونت وجود نداشته باشد و استخوان کیفیت مناسبی داشته باشد، ممکن است ایمپلنت بلافاصله پس از کشیدن دندان (ایمپلنت فوری) انجام شود.
با این حال، این روش برای همه بیماران مناسب نیست و تصمیم نهایی را دندانپزشک بر اساس شرایط بالینی می گیرد.
چه زمانی پیوند استخوان لازم است؟
یکی از مهم ترین عوامل موفقیت ایمپلنت، وجود استخوان کافی برای نگهداری پایه تیتانیومی است.
اگر دندان مدت زیادی از دست رفته باشد یا بیمار سابقه بیماری لثه، ضربه یا عفونت شدید داشته باشد، ممکن است استخوان فک تحلیل رفته باشد.
در چنین شرایطی، قبل از کاشت ایمپلنت یا هم زمان با آن، پیوند استخوان انجام می شود تا حجم و استحکام استخوان افزایش پیدا کند.
پیوند استخوان معمولاً در موارد زیر توصیه می شود:
- تحلیل شدید استخوان پس از کشیدن دندان
- ارتفاع یا ضخامت ناکافی استخوان فک
- نیاز به افزایش استحکام محل کاشت ایمپلنت
- آماده سازی فک برای تحمل فشارهای جویدن
پس از پیوند، بسته به نوع مواد استفاده شده و شرایط بیمار، ممکن است چند ماه زمان برای ترمیم و تشکیل استخوان جدید لازم باشد.
سینوس لیفت؛ زمانی که استخوان فک بالا کافی نیست
در افرادی که قصد کاشت ایمپلنت در دندان های آسیاب فک بالا را دارند، گاهی به دلیل نزدیک بودن سینوس و کاهش ارتفاع استخوان، فضای کافی برای قرار دادن ایمپلنت وجود ندارد.
در این شرایط، دندانپزشک ممکن است جراحی سینوس لیفت را پیشنهاد دهد.
در این روش، کف سینوس به آرامی بالا برده شده و فضای ایجاد شده با مواد پیوند استخوان پر می شود تا پس از ترمیم، امکان کاشت ایمپلنت با ثبات کافی فراهم شود.
آیا همه بیماران به پیوند استخوان نیاز دارند؟
خیر. بسیاری از بیماران استخوان کافی برای کاشت ایمپلنت دارند و بدون انجام پیوند استخوان وارد مرحله جراحی می شوند.
نیاز به این درمان تنها پس از معاینه و بررسی تصاویر سه بعدی مشخص می شود و نمی توان برای همه بیماران یک نسخه واحد در نظر گرفت.
در پایان این مرحله، محل کاشت ایمپلنت کاملاً آماده است و در صورت مناسب بودن شرایط، بیمار وارد مرحله اصلی درمان یعنی جراحی و کاشت پایه ایمپلنت خواهد شد.
اگر می خواهید درباره این روش‌ها اطلاعات بیشتری کسب کنید، صفحات پیوند استخوان برای ایمپلنت و سینوس لیفت را نیز مطالعه کنید.
مرحله سوم: جراحی و کاشت پایه ایمپلنت
پس از آماده شدن استخوان فک و بافت های اطراف، مهم ترین بخش از مراحل ایمپلنت دندان آغاز می شود؛ یعنی جراحی و کاشت پایه ایمپلنت.
در این مرحله، پایه ای از جنس تیتانیوم یا آلیاژهای زیست سازگار داخل استخوان فک قرار می گیرد تا نقش ریشه دندان را ایفا کند.
بسیاری از بیماران تصور می کنند این مرحله بسیار دردناک یا پیچیده است، اما در واقع جراحی ایمپلنت معمولاً با بی حسی موضعی انجام می شود و اکثر افراد در طول درمان تنها فشار یا لرزش خفیفی احساس می کنند.
همچنین با پیشرفت تکنیک های جراحی و استفاده از تجهیزات مدرن، این مرحله نسبت به گذشته کم تهاجمی تر شده و دوره نقاهت کوتاه تری دارد.
بی حسی و آماده سازی محل جراحی
در ابتدای جراحی، ناحیه موردنظر با بی حسی موضعی کاملاً بی حس می شود تا بیمار دردی احساس نکند.
در برخی بیماران مضطرب یا افرادی که نیاز به درمان های گسترده دارند، ممکن است از روش های آرام بخشی نیز استفاده شود.
پس از بی حسی، دندانپزشک محل قرارگیری ایمپلنت را بر اساس طرح درمان و تصاویر CBCT آماده می کند تا پایه در بهترین موقعیت ممکن قرار گیرد.
ایجاد فضای مناسب در استخوان فک
در مرحله بعد، با استفاده از دریل های مخصوص و با سرعت کنترل شده، حفره ای با قطر و عمق مشخص داخل استخوان فک ایجاد می شود.
این کار با دقت بسیار بالا انجام می شود تا پایه ایمپلنت در زاویه و عمق مناسب قرار بگیرد و آسیبی به عصب ها، سینوس یا دندان های مجاور وارد نشود.
انتخاب قطر و طول پایه ایمپلنت نیز بر اساس کیفیت استخوان، محل دندان و میزان فشار واردشونده هنگام جویدن انجام می شود.
قرار دادن پایه ایمپلنت
پس از آماده شدن محل، پایه تیتانیومی داخل استخوان فک قرار می گیرد.
این پایه باید از همان ابتدا ثبات اولیه مناسبی داشته باشد؛ زیرا این موضوع نقش مهمی در موفقیت درمان و جوش خوردن ایمپلنت با استخوان دارد.
در برخی شرایط، اگر استخوان کیفیت بالایی داشته باشد، امکان نصب موقت روکش نیز وجود دارد؛
اما در اغلب موارد، پایه برای چند ماه بدون فشار باقی می ماند تا فرآیند ترمیم به طور کامل انجام شود.
بخیه و پایان جراحی
پس از قرار دادن پایه، لثه در صورت نیاز بخیه زده می شود و دستورالعمل های مراقبتی به بیمار ارائه می شود.
این جراحی معمولاً برای کاشت یک واحد ایمپلنت بین ۳۰ تا ۶۰ دقیقه زمان می برد، اما در صورت نیاز به پیوند استخوان، سینوس لیفت یا کاشت چند ایمپلنت، مدت جراحی ممکن است بیشتر شود.
در ساعات اولیه پس از جراحی، بروز علائمی مانند تورم خفیف، درد قابل کنترل یا مقدار کمی خونابه طبیعی است و معمولاً با مصرف داروهای تجویزشده و رعایت توصیه های دندانپزشک طی چند روز برطرف می شود.
آیا جراحی ایمپلنت درد دارد؟
یکی از رایج ترین دغدغه های بیماران این است که آیا جراحی ایمپلنت درد دارد؟
در طول جراحی، به دلیل استفاده از بی حسی موضعی، بیمار معمولاً دردی احساس نمی کند.
پس از از بین رفتن اثر بی حسی نیز ممکن است درد خفیف یا متوسطی ایجاد شود که در بیشتر موارد با داروهای مسکن تجویزشده قابل کنترل است.
شدت درد به عواملی مانند تعداد ایمپلنت ها، نیاز به پیوند استخوان، شرایط عمومی بیمار و میزان رعایت مراقبت های پس از جراحی بستگی دارد.
اغلب بیماران درد این جراحی را کمتر از تصور خود توصیف می کنند و پس از چند روز می توانند فعالیت های روزمره خود را از سر بگیرند.
مرحله چهارم: جوش خوردن ایمپلنت با استخوان (دوره ترمیم)
پس از قرار گرفتن پایه ایمپلنت داخل استخوان فک، مهم ترین مرحله برای موفقیت درمان آغاز می شود؛ یعنی دوره ترمیم و جوش خوردن ایمپلنت با استخوان
. در این مرحله، سلول های استخوانی اطراف پایه ایمپلنت شروع به رشد می کنند و اتصال محکمی بین ایمپلنت و استخوان فک ایجاد می شود.
این فرآیند که در علم دندانپزشکی با نام استئواینتگریشن (Osseointegration) شناخته می شود، پایه اصلی ثبات و ماندگاری ایمپلنت است.
برخلاف دندان طبیعی که ریشه آن توسط الیاف مخصوص به استخوان متصل است، ایمپلنت به صورت مستقیم با استخوان فک یکپارچه می شود.
هرچه این اتصال قوی تر و پایدارتر باشد، ایمپلنت توانایی بیشتری برای تحمل فشارهای ناشی از جویدن خواهد داشت.
دوره ترمیم ایمپلنت چقدر طول میکشد؟
یکی از رایج ترین سؤالات بیماران این است که بعد از کاشت ایمپلنت چقدر باید صبر کرد؟
مدت زمان جوش خوردن ایمپلنت برای همه افراد یکسان نیست و به عوامل مختلفی بستگی دارد.
به طور معمول:
- در فک پایین: حدود ۲ تا ۴ ماه
- در فک بالا: حدود ۳ تا ۶ ماه
زمان لازم است تا ایمپلنت به استخوان متصل شود.
البته این زمان ممکن است در شرایط خاص کمتر یا بیشتر شود.
عواملی مانند کیفیت استخوان، تعداد ایمپلنت ها، محل کاشت، انجام پیوند استخوان و وضعیت سلامت عمومی بیمار می توانند روی سرعت ترمیم تأثیر بگذارند.
چه عواملی روی جوش خوردن ایمپلنت تأثیر می گذارند؟
موفقیت مرحله ترمیم به عوامل مختلفی وابسته است که مهم ترین آن‌ها عبارت اند از:
- تراکم و کیفیت استخوان فک
هرچه استخوان فک حجم و تراکم مناسب تری داشته باشد، پایه ایمپلنت سریع تر تثبیت می شود.
به همین دلیل بیمارانی که دچار تحلیل شدید استخوان هستند، ممکن است ابتدا به درمان هایی مانند پیوند استخوان نیاز داشته باشند.
- رعایت مراقبت های بعد از جراحی
رعایت توصیه های دندانپزشک در این دوره اهمیت زیادی دارد.
فشار وارد کردن به محل ایمپلنت، رعایت نکردن بهداشت دهان یا مصرف دخانیات می‌تواند روند ترمیم را مختل کند.
- مصرف سیگار و دخانیات
نیکوتین موجود در سیگار باعث کاهش جریان خون در لثه و استخوان شده و می‌تواند احتمال موفقیت ایمپلنت را کاهش دهد. به همین دلیل معمولاً توصیه می شود بیماران در دوره ترمیم از مصرف سیگار خودداری کنند.
- سلامت عمومی بدن
بیماری‌هایی مانند دیابت کنترل‌نشده یا برخی مشکلات سیستم ایمنی ممکن است روند ترمیم استخوان را کند کنند. به همین دلیل بررسی شرایط پزشکی بیمار قبل از شروع درمان اهمیت زیادی دارد.
آیا در زمان جوش خوردن ایمپلنت می‌توان دندان داشت؟
بسته به شرایط بیمار، ممکن است دندانپزشک برای حفظ زیبایی و عملکرد دهان، از روش‌های موقت استفاده کند. برای مثال:
- روکش موقت
- پروتز موقت متحرک
- بریج موقت
نوع روش انتخابی به محل ایمپلنت، میزان ثبات اولیه پایه و شرایط درمان بستگی دارد.
اگر ایمپلنت به استخوان جوش نخورد چه اتفاقی می‌افتد؟
در موارد کمی ممکن است ایمپلنت به دلیل عواملی مانند عفونت، فشار زودهنگام، کیفیت پایین استخوان یا رعایت نکردن مراقبت‌ها، اتصال مناسبی با استخوان پیدا نکند.
علائمی که می توانند نشان دهنده مشکل باشند شامل:
- احساس حرکت پایه ایمپلنت
- درد مداوم یا شدید
- التهاب و تورم غیرطبیعی
- ترشح یا عفونت در محل کاشت
در چنین شرایطی، دندانپزشک وضعیت ایمپلنت را بررسی کرده و بر اساس شرایط بیمار بهترین روش درمانی را انتخاب می‌کند.
در پایان این مرحله، پایه ایمپلنت کاملاً با استخوان فک یکپارچه شده و آماده ورود به مرحله بعدی یعنی نصب اباتمنت، قالب‌گیری و آماده‌سازی روکش نهایی خواهد بود.